اسکیزوافکتیو
اختلال اسکیزوافکتیو یک بیماری روانپزشکی جدی است که در آن علائم روان پریشی مانند توهم، هذیان و آشفتگی تفکر با علائم خلقی قابل توجه شامل افسردگی اساسی یا شیدایی همراه میشوند. این اختلال در مرز میان اسکیزوفرنی و اختلالات خلقی قرار میگیرد اما یک تشخیص مستقل محسوب میشود. افراد مبتلا ممکن است در برخی دورهها دچار اختلال شدید در قضاوت، عملکرد اجتماعی، تحصیلی یا شغلی شوند. با درمان مناسب، بسیاری از بیماران میتوانند کیفیت زندگی مطلوبی داشته باشند و از عودهای مکرر پیشگیری کنند.
تشخیص اختلال اسکیزوافکتیو نیازمند وجود همزمان علائم روان پریشی و خلقی است.
فرد باید در طول بیماری یک دوره واضح از افسردگی اساسی یا شیدایی را تجربه کند.
مثال: ممکن است فرد برای چند هفته بسیار غمگین، بیانرژی و ناامید باشد یا برعکس چند روز تا چند هفته بسیار پرانرژی، کم خواب، تحریک پذیر و بیش از حد فعال شود.
در بخشی از بیماری، حداقل دو مورد از علائم زیر وجود داشته باشد و دست کم یکی از سه علامت اول باشد:
هذیان
مثال: اعتقاد راسخ به اینکه دیگران او را تعقیب میکنند.
مثال: شنیدن صداهایی که دیگران نمیشنوند.
مثال: پاسخ های نامرتبط یا پرش مداوم بین موضوعات.
مثال: حرکات غیرمعمول، بی قراری شدید یا بی حرکتی طولانی.
مثال: کاهش انگیزه، فقر کلام، کاهش ابراز هیجان یا کناره گیری اجتماعی.
این معیار یکی از مهمترین ویژگیهای تشخیصی است.
مثال: فرد برای حداقل دو هفته دچار توهم یا هذیان باشد اما در همان زمان علائم افسردگی یا شیدایی قابل توجه نداشته باشد.
علائم افسردگی یا شیدایی باید در بخش قابل توجهی از کل دوره بیماری وجود داشته باشند.
مثال: بیمار در بیشتر ماه های بیماری علاوه بر علائم روانپریشی، مشکلات خلقی مشخص نیز داشته باشد.
علائم نباید صرفاً ناشی از مصرف مواد، داروها یا بیماری های جسمی باشند.
مثال: توهم ناشی از مصرف آمفتامین یا بیماری های عصبی به عنوان اسکیزوافکتیو تشخیص داده نمیشود.
دارو درمانی ستون اصلی درمان اختلال اسکیزوافکتیو محسوب میشود و نقش مهمی در کنترل علائم روانپریشی، تثبیت خلق و پیشگیری از عود دارد. انتخاب دارو بر اساس نوع اختلال (افسردگی یا دوقطبی)، شدت علائم و شرایط فردی بیمار انجام میشود.
پیشآگهی اختلال اسکیزوافکتیو متغیر است. برخی بیماران با درمان منظم عملکرد بسیار خوبی پیدا میکنند در حالی که برخی دیگر نیازمند مراقبت طولانی مدت هستند. تشخیص زودهنگام، پایبندی به درمان، حمایت خانوادگی و پرهیز از مصرف مواد از مهم ترین عوامل بهبود پیشآگهی محسوب میشوند. به طور کلی پیش آگهی این اختلال در بسیاری از مطالعات بهتر از اسکیزوفرنی و ضعیف تر از اختلالات خلقی بدون روان پریشی گزارش شده است.
خیر. در اسکیزوافکتیو علاوه بر علائم روان پریشی، دوره های مشخص افسردگی یا شیدایی نیز وجود دارند.
درمان قطعی به مفهوم حذف کامل استعداد بیماری وجود ندارد اما کنترل علائم و دستیابی به عملکرد مناسب در بسیاری از بیماران امکان پذیر است.
در بسیاری از موارد درمان نگهدارنده برای کاهش خطر عود ضروری است و مدت آن توسط روانپزشک تعیین میشود.
استرس به تنهایی علت بیماری نیست اما میتواند در افراد مستعد موجب شروع یا تشدید علائم شود.
بله. بسیاری از بیماران پس از کنترل علائم قادر به ادامه تحصیل، اشتغال و زندگی مستقل هستند.
اختلال اسکیزوافکتیو اگرچه یک بیماری جدی محسوب میشود اما امروزه روش های درمانی مؤثر متعددی برای کنترل آن وجود دارد. مراجعه زود هنگام به روانپزشک، پایبندی به درمان و حمایت خانواده میتواند مسیر بهبودی را هموارتر کند. دریافت کمک تخصصی نشانه ضعف نیست بلکه نخستین گام برای بازگشت به ثبات، آرامش و کیفیت زندگی بهتر است. برای تعیین وقت می توانید از طریق بخش نوبت دهی سایت اقدام کنید تا برنامه درمانی مناسب شرایط شما تنظیم شود.
دکتر رامین افشاری/ متخصص اعصاب و روان در شیراز
میانگین امتیاز 0.0 بر اساس 0 نظر
نظرات