شخصیت خودشیفته
اختلال شخصیت خودشیفته یک الگوی پایدار از احساس برتری، اشتغال ذهنی با موفقیت و قدرت، نیاز مداوم به تحسین و کاهش توانایی همدلی با دیگران است که از اوایل بزرگسالی آغاز میشود و در موقعیتهای مختلف زندگی دیده میشود. افراد مبتلا اغلب خود را خاص، استثنایی یا شایسته رفتار ویژه میدانند. با وجود ظاهر قدرتمند، عزتنفس آن ها معمولاً شکننده است و انتقاد یا شکست میتواند باعث خشم، شرم یا افسردگی شدید شود.
مثال: فرد موفقیتهای عادی خود را بسیار اغراق آمیز توصیف میکند و انتظار دارد بدون دستاورد متناسب برتر شناخته شود.
مثال: ساعتها درباره مشهور شدن، ثروت فوقالعاده یا رابطه کامل خیال پردازی میکند.
مثال: فرد معتقد است فقط افراد بسیار مهم یا سطح بالا قادر به درک او هستند.
مثال: به تعریف و توجه مداوم نیاز دارد و در صورت نادیده گرفته شدن ناراحت میشود.
مثال: انتظار دارد بدون دلیل منطقی با او رفتار ویژه شود یا قوانین برای او تغییر کنند.
مثال: از روابط عاطفی یا کاری فقط برای منافع شخصی استفاده میکند.
مثال: درک کمی از احساسات یا مشکلات دیگران دارد و رنج آنها را کم اهمیت میداند.
مثال: موفقیت دیگران را تهدید تلقی میکند یا تصور دارد دیگران به او حسادت میکنند.
مثال: با لحن تحقیرآمیز صحبت میکند یا دیگران را پایین تر از خود میبیند.
دارو درمانی در اختلال شخصیت خودشیفته معمولاً برای درمان مستقیم ساختار شخصیت استفاده نمیشود بلکه بیشتر برای کنترل علائم همراه مانند افسردگی، اضطراب، تحریک پذیری یا نوسانات خلقی کاربرد دارد.
پیشآگهی اختلال شخصیت خودشیفته متغیر است. برخی افراد با افزایش سن و درمان مناسب انعطافپذیری هیجانی بیشتری پیدا میکنند. در مقابل در صورت نبود درمان، مشکلات بینفردی، شکستهای شغلی، افسردگی و احساس مزمن نارضایتی ممکن است ادامه یابد. انگیزه فرد برای درمان و توانایی پذیرش بازخورد نقش مهمی در بهبود دارد.
بله. اگرچه تغییر ویژگی های شخصیتی زمان بر است اما روان درمانی میتواند به بهبود روابط، تنظیم هیجان و افزایش همدلی کمک کند.
داشتن اعتماد به نفس یا علاقه به موفقیت طبیعی است اما در اختلال شخصیت خودشیفته الگوها شدید، پایدار و باعث اختلال در عملکرد فرد میشوند.
بسیاری از بیماران به دلیل حساسیت به انتقاد یا احساس برتری، مشکل را در دیگران میبینند و نه در خودشان.
بله. شکست، طرد یا انتقاد میتواند باعث افسردگی، خشم یا احساس پوچی شدید شود.
بله. آموزش خانواده و بهبود مهارت های ارتباطی میتواند تنش های بین فردی را کاهش دهد.
اختلال شخصیت خودشیفته میتواند روابط و کیفیت زندگی فرد را بهتدریج تحت تأثیر قرار دهد، اما درمان حرفهای و مداوم میتواند به شناخت بهتر هیجانها، بهبود روابط و افزایش ثبات روانی کمک کند. مراجعه زودهنگام به روان پزشک فرصت بیشتری برای تغییر الگوهای ناسازگار و ساختن روابط سالمتر فراهم میکند. برای تعیین وقت می توانید از طریق بخش نوبت دهی سایت اقدام کنید تا برنامه درمانی مناسب شرایط شما تنظیم شود.
دکتر رامین افشاری/ متخصص اعصاب و روان در شیراز
میانگین امتیاز 0.0 بر اساس 0 نظر
نظرات