کودک دارای ADHD؛ راهکارهای خانه برای سن ۳ تا ۶ سال
راهنمای والدین و مراقبان کودک ۳ تا ۶ سال؛ مثال‌های این صفحه فرضی‌اند.
می‌شنود، اما کار نیمه‌تمام می‌ماند
پدر می‌گوید کفش را بپوش؛ کودک سراغ کفش می‌رود، ماشین اسباب‌بازی را می‌بیند و مشغول آن می‌شود. این موقعیت می‌تواند علت‌های متفاوت داشته باشد و به‌تنهایی تشخیص ADHD نیست. اگر کودک تشخیص دارد، نیاز به کمک در شروع، ادامه و تمام‌کردن کار را در برنامه ببینیم.
از یک قدم کوچک شروع کنیم
تلویزیون را خاموش کنید و وسایل اضافی نزدیک محل لباس‌پوشیدن را کم کنید. نزدیک کودک بگویید: «این کفش را بپوش.» پس از انجام: «کفش اول را پوشیدی؛ حالا دومی.» یک روال تصویری کوتاه، جای ثابت وسایل و فرصت حرکت متناسب می‌تواند اجرای برنامه را آسان‌تر کند.
تشویق و انتظار را تنظیم کنیم
رفتار هدف کوچک و قابل‌مشاهده باشد: آغاز جمع‌کردن چند وسیله، نه «امروز اصلاً شیطنت نکن». همکاری را زود ببینید. زمان انتظار را با توان کودک تنظیم کنید و در مهمانی برنامهٔ بازی و حرکت امن داشته باشید. موفقیت را با روزهای خود کودک مقایسه کنید، نه با خواهر یا همسال آرام‌تر.
نقش درمان و آموزش والدین
برای کودکان دارای ADHD زیر شش سال، آموزش ساختاریافتهٔ والدین در مدیریت رفتار از درمان‌های اصلی و خط اول است. این برنامه شامل تمرین، بازخورد و تنظیم راهکار با متخصص است. دارو، در صورت نیاز، با تصمیم پزشک و پیگیری دقیق مطرح می‌شود؛ این صفحه دستور شروع، قطع یا تغییر دارو نیست.
چه چیزی را با متخصص در میان بگذاریم؟
رفتار در خانه و مهد، خواب، زبان، اضطراب، زمان شروع مشکلات و میزان اختلال در زندگی را ثبت کنید. در سن سه‌سالگی به‌ویژه، پرتحرکی به‌تنهایی برای تشخیص کافی نیست؛ ارزیابی رشدی و بررسی علت‌های دیگر اهمیت دارد. از مربی بخواهید مثال واقعی بدهد، نه فقط برچسب «شلوغ».
تمرین امروز
یک کار پرتکرار را به دو یا سه قدم تقسیم کنید و هر بار فقط قدم جاری را بگویید. ثبت کنید کجا کمک لازم شد. اگر تکانشگری خطرساز، دشواری شدید در چند محیط یا فشار زیاد خانواده وجود دارد، ارزیابی و برنامهٔ تخصصی را پیگیری کنید.
مسیرهای مرتبط
راهنمای اصلی فرزندپروری ۳ تا ۶ سال
چطور به کودک دستور بدهیم؟ کوتاه، روشن و قابل‌انجام
تشویق کودک؛ چه بگوییم تا رفتار خوب دیده شود؟
راهکارها کافی نیست؛ چه زمانی برای کودک کمک بگیریم؟
منابع و محدودهٔ راهنما
این مطلب آموزش عمومی است و جای ارزیابی و برنامهٔ اختصاصی کودک را نمی‌گیرد. تصویر، بازنمایی آموزشی است.
