وقتی خودم خسته یا عصبانی‌ام؛ مراقبت از والد

راهنمای والدین و مراقبان کودک ۳ تا ۶ سال؛ مثال‌های این صفحه فرضی‌اند.

عصر شلوغ خانه

غذا روی اجاق است، تلفن زنگ می‌زند و کودک برای سومین بار آب می‌خواهد. ناگهان فریاد می‌زنید و بعد عذاب وجدان می‌گیرید. قرار نیست با یک جمله همیشه آرام بمانیم؛ لازم است هم برای لحظهٔ دشوار و هم برای کم‌کردن فشار برنامه داشته باشیم.

برنامهٔ همان لحظه

نشانهٔ خود را بشناسید: صدای بلند، فک سفت یا فکر «دیگر نمی‌توانم». اول خطرهای اطراف را کنترل کنید. اگر مراقب امن دیگری حاضر است، مشخص بگویید: «الان نیاز دارم ده دقیقه تو مراقبت کنی.» اگر تنها هستید، در حالی که نظارت کودک حفظ می‌شود مکث کوتاه کنید، چند نفس آرام بکشید و درخواست‌ها را به ضروری‌ترین مورد کاهش دهید.

بعد از دادزدن چه بگویم؟

وقتی آرام شدید: «صدایم را بالا بردم و ترسیدی. این کار درست نبود. دفعهٔ بعد مکث می‌کنم.» سپس حد لازم را کوتاه تکرار کنید: «با این حال، زدن خواهرت مجاز نیست.» کودک را مسئول آرام‌شدن خود نکنید و از او نخواهید قول بدهد دیگر هرگز شما را عصبانی نکند.

تقسیم کار واقعی

به‌جای «بیشتر کمک کن» یک مسئولیت روشن توافق کنید: «امشب حمام و آماده‌کردن لباس با تو؛ من شام را آماده می‌کنم.» برای والد تنها، یک فرد امن یا حمایت اجتماعی مشخص کنید. برنامه را با منابع واقعی خانواده بنویسید؛ توصیه‌ای که زمان و پول غیرممکن می‌خواهد پایدار نیست.

وقتی بیماری یا مشکل روانی والد وجود دارد

افسردگی، اضطراب، مشکلات توجه، درد یا کم‌خوابی می‌تواند اجرای برنامه را دشوار کند. این موضوع نیاز به حمایت و رسیدگی دارد. فهرست کارها را کوتاه، وسایل را در جای ثابت و یادآوری‌ها را ساده کنید. برای علائم مداوم خودتان ارزیابی بگیرید؛ درمان والد می‌تواند بخشی از برنامهٔ حمایت خانواده باشد.

تمرین و مرز ایمنی

امروز یک موقعیت پرتنش و یک کمک عملی برای آن تعیین کنید. اگر می‌ترسید کنترل خود را از دست بدهید و به کودک آسیب بزنید، کودک را به مراقب امن بسپارید و فوراً از خدمات فوری محلی کمک بگیرید. برای خشونت یا تهدید تکرارشونده، منتظر بهترشدن خودبه‌خودی نمانید.