چطور با کودک بازی کنیم؟ وقت کوتاه، ارتباط واقعی
راهنمای والدین و مراقبان کودک ۳ تا ۶ سال؛ مثالهای این صفحه فرضیاند.
مادر کنار کودک نشسته، ولی مدام میپرسد: «این چه رنگی است؟ چند تاست؟ چرا اینطور ساختی؟» کودک بازی را رها میکند. گاهی زمان بازی ناخواسته به آزمون و آموزش تبدیل میشود. برای ارتباط، لازم است بخشی از بازی را کودک هدایت کند.
یک زمان کوتاه که واقعاً میتوانید حاضر باشید انتخاب کنید؛ مثلاً پنج تا ده دقیقه. گوشی را کنار بگذارید و دو یا سه وسیلهٔ ساده و ایمن فراهم کنید: مکعب، خمیر مناسب سن، کاغذ و مداد. بگویید: «این چند دقیقه با تو بازی میکنم؛ دوست داری از کدام شروع کنیم؟» این عدد نسخهٔ درمانی نیست؛ نقطهٔ شروع عملی است.
کار کودک را توصیف کنید: «یک پل بلند ساختی.» از ایدهاش پیروی کنید و بهجای سؤال پشت سؤال، مکث کنید. اگر از شما خواست، کمک بدهید؛ پروژه را به دست نگیرید. وقتی رفتار خوبی میبینید، مشخص بگویید: «قطعه را آرام به من دادی.»
برای ۳–۴ سالهها: خمیر، تقلید حرکت حیوانات، خانهسازی و بازی سادهٔ عروسک. برای ۵–۶ سالهها: داستانسازی نوبتی، فروشگاه خیالی و بازی نوبتی با قانون کوتاه. انتخاب را با علاقه و توان واقعی کودک تنظیم کنید. قطعات ریز را از کودک کوچکتر خانواده دور نگه دارید.
در بازی نوبتی، ابتدا نوبتهای کوتاه تمرین کنید. اگر ناراحت شد: «باختن ناراحتت کرد؛ یک مکث کنیم.» مسخرهکردن، برچسب «جنبه نداری» و مجبورکردن به ادامه کمکی نمیکند. پایان بازی را کمی جلوتر خبر دهید و قول زمان بعدی را فقط وقتی بدهید که قابلاجراست.
یک بازی را انتخاب کنید و فقط توجه کنید چند بار هدایت را از کودک گرفتید. دفعهٔ بعد یک سؤال کمتر و یک توصیف بیشتر به کار ببرید. هر والد میتواند بازی موردعلاقهٔ خودش را با کودک پیدا کند. اگر ارتباط یا بازی مشترک پیوسته دشوار است، راهنمای شرایط ویژه و ارزیابی رشد را بخوانید.
راهنمای اصلی فرزندپروری ۳ تا ۶ سال
تشویق کودک؛ چه بگوییم تا رفتار خوب دیده شود؟
دوقلوها و چندقلوها؛ توجه به هر کودک در روزهای شلوغ
وقتی کودک در فهمیدن یا بیانکردن مشکل دارد
این مطلب آموزش عمومی است و جای ارزیابی و برنامهٔ اختصاصی کودک را نمیگیرد. تصویر، بازنمایی آموزشی است.