فوت عزیزان؛ با کودک ۳ تا ۶ سال چه بگوییم؟
راهنمای والدین و مراقبان کودک ۳ تا ۶ سال؛ مثالهای این صفحه فرضیاند.
کودک چند بار همان سؤال را میپرسد و کمی بعد بازی میکند. رفتوبرگشت میان غم و بازی بهتنهایی نشان نمیدهد فقدان برای او مهم نیست. در سن پیشدبستانی، فهم دائمیبودن مرگ ممکن است هنوز کامل نشده باشد.
با صدای آرام بگویید: «مادربزرگ مرده؛ بدنش دیگر کار نمیکند. نفس نمیکشد و درد هم احساس نمیکند. دوباره برنمیگردد.» توضیح را با واقعیت و سطح فهم کودک تنظیم کنید. از «خوابیده» یا «رفته سفر» بهعنوان جایگزین توضیح مرگ استفاده نکنید. باورهای معنوی خانواده میتواند در کنار توضیح روشن مطرح شود.
اگر کودک فکر میکند فکر یا رفتار او باعث مرگ شده، صریح و ساده رفع ابهام کنید. بگویید چه کسی از او مراقبت میکند و روز بعد چه اتفاقی میافتد. وعدهٔ «هیچکس دیگر نمیمیرد» ندهید؛ میتوان گفت: «الان اینجا هستم و از تو مراقبت میکنم؛ اگر نگران شدی با من حرف بزن.»
اجازه دهید سؤال، گریه یا بازی داشته باشد. آلبوم عکس، نقاشی یا جعبهٔ خاطره را پیشنهاد دهید؛ مشارکت اجباری نباشد. برای حضور در مراسم، آنچه خواهد دید را متناسب توضیح دهید، مراقب آشنا تعیین کنید و امکان بیرونرفتن فراهم باشد. کودک را مسئول آرامکردن بزرگسال سوگوار نکنید.
چند روال آشنا مثل زمان غذا، داستان شب و همراهی فرد امن را نگه دارید. از خانواده برای کارهای عملی کمک بخواهید. برای کودک سهساله تکرار کوتاه و مراقبت ملموس مهم است؛ کودک ششساله ممکن است سؤالهای بیشتری دربارهٔ علت و آینده بپرسد. پاسخ را صادقانه و به اندازهٔ سؤال بدهید.
اگر فقدان با حادثهٔ ترسناک همراه بوده، عملکرد کودک بهوضوح افت کرده، ترس و احساس گناه شدید است یا مراقب توان مراقبت کافی ندارد، کمک تخصصی بگیرید. در خطر فوری برای کودک از خدمات فوری محلی کمک بخواهید. برای سوگ زمانبندی یکسان و اجباری تعیین نکنید.
راهنمای اصلی فرزندپروری ۳ تا ۶ سال
امنیت عاطفی کودک؛ وقتی عصبانی هستیم چه بگوییم؟
وقتی خودم خسته یا عصبانیام؛ مراقبت از والد
راهکارها کافی نیست؛ چه زمانی برای کودک کمک بگیریم؟
این مطلب آموزش عمومی است و جای ارزیابی و برنامهٔ اختصاصی کودک را نمیگیرد. تصویر، بازنمایی آموزشی است.